29/10/2007 - Düþ

Ellerimdi yüzün

Karanlýkta kalandý adýdan son kalan bu hüzün ;

Simsiyah bir anlamdý düþ kýrýðý sevðili

Beyazý yitirilmiþ ruh

Ve ardýnda kalandýn sen ,ihanetlerle dopdolu ...

Bedenindeyken kirletilmiþlik

Yolunu bulamazdý o çok eski þey

Bulamazdý ihanetlerden geçerken sözünün tamamýný

Ve ardýnda kalandýn sen,yüzündeki alýþýlmýþ yarðýnla...

5/9/2007 - Düþ

Bazý gecelerde geldin sen

uykudayken ben

gözlerim sahipsiz ve kalbim özgürdü ...

Yorgundu tüm asýlan anýlar

yapayalnýzdý içimdeki sen

sorðusuzdu içime sýzan o zamansýz fahiþe ...

29/3/2007 - Diðeri hep esir Oysanýn içinde

'' Oysa'' ömrünün o yeþil baharýndaki acýmasýzlýktý... '' Diðeri'' onu üþüten kýþýn degilde,''oysanýn'' alevleri içinmdeki yanan üþümeydi... Günler öncesi kandýðý o ses, Gördüðü o görüntü, Hissettiði o kýpýrdayan hisler ''Diðerinin'' þimdi bir morgda sessizliðiyle seviþmesine beliren bir oluþumdu... '' Oysa'' nereye koþacagýný bilmeyen bir suçtu... '' Diðeri'' oysanýn cellatlarýna yakalanan bir inanýþtý... '' Oysa'' diðerinin gece içindeki inandýðý üçüncü yastýðýydý '' Oysa'yý'' ya boðacaktý sevgisiyle,yada terk edecekti iç dünyasýný '' Oysa'' tek galibiydi hep içeri akan bu oyunun '' Diðeri'' sadece içindeki o mahçup kinle yüzünü aýyor gibiydi... '' Diðeri'' hep seviþiyordu ''oysanýn'' belki de gözlerinde oluþan o ifadesiyle... '' Oysa'' hep sessizdi,gözlerini kýsarak derin bir nefes daha çekerek siðarasýndan uzunca... '' Dðerinin'' eline sýkýþtýrýlan acý bir hesap Ne parasý yeterdi buna,nede düþmekte olan sevðisi Ve ortalarýnda sürekli doloþan o hesap ise '' Digerinin'' hep kaybettiði mutluluktu asýl... '' Oysa'' þimdi düþevlerinde kime koþuyordu böyle dolu dizgin... '' Diðeri'' halen ''oysanýn'' lanetinden kurtulamayacak kadar evcilleþtirmiþti,hem kendisini hem o eksik parçalý sevdasýný... Boþa dönen zaman böylemi geçecek diyor ''diðeri' Yüreðim þimdi taþlarýn,dikenlerin altýnda diyor ''diðeri'' Ve nedir bu beynimde asamadýðým -oysa- diyor ''diðeri Niçin bu ezikligim,niçin bu kanayan zaaflarým diyor ''digeri'' '' Diðeri'' içime bir sancý gibi yerleþen bu kýsýr döngü be tuhaf,ne acý diyor... '' Oysa'' halen galip bunu bilmesede,çünkü; kanlý bir opera sahnesindeduvarlarý kanatýyor ''digeri''... Belki de ruhumu çevreleyen bu buhu,bu sýzý Hiç bitmeyecek,hiç ölmeyecek,daha büyük bir acý Ve bu acýnýn içinde kendini toplama kamplarýnda Bir esir gibi tutan ''diðerinin'' Teorsi ne_? ''... Oysa'' Vedalaþmayý en iyi öðretendi ''Diðerine''... ''...Diðeri'' beni üþüten kalbimdeki bu soguma degil,içindeki bu sebebsiz acýmasýzlýk der gibiygi ''oysa ya''...

Gökhan Pekþen

29/3/2007 - Beyaz Duvarýma Vuran O Beyaz Iþýðýn

Oynadýðýmýz bu oyunmuydu oyun yoksa bizmiydik o tozlu sahne insanlarýn alkýþlarýna aldýrmadan yüreðimizi hep hayaletleþtirendik o gize... O büyük O siyah O göz boyayýcý perdenin her açýlýþýnda beyaz duvarýmýzda durmadan beliren o selületin gizini o siyah_beyaz ýþýldayan fenerin ýþýðýna hapsetmiþtik kalplerimizin sýzýsýný... Ýnsanlar bizi bize anlatýyordu o uðultuda beni sana yorumladýklarýnda gizli bir kalabalýk hep þaþkýnlýkla bakýyordu sana, nicedir yüzüme bakýp orada ki ormanda kaybolman gibi... Hatýrladýnmý þimdi beyaz duvarýmýzdakþ o mavi düþ pelerinli sevgiliyi o olmayan bir kanýnýnn çocuðuydu bende... Pek çok zaman ölen bir kadýnýn çocuðuydu bende... Kimsenin hiç birþey söyleyemeyeceði o anda bir nehirdi o, yolunu benlen bulan bir sýzý... Seninle aramýza sýkýþan bu tozlu sahne, o beyaz duvar, ve sürekli bakýþlar düþünceme sýkýþan farklýlýklý filozoflar gibi varolan bu gerçeði reddediyordu ve baþka bir gerçeklik boyutunda olmalý diyordu Beyaz duvarýma vuran o beyaz ýþýðýn gibi...

Gökhan Pekþen

29/3/2007 - Ýþte Asýl Suçum Buydu Benim

Oysa gittin çok uzaklara herþey oldugu gibi duruyor istanbul'da istanbul'un o en sevdiðim köþesinden seyrediyorum ne kadar eksik yaþadýgýmý bilsemde, yeniden,yeniden seyretmeliydim giderken bana býraktýgýn o en kutsal ýþýgý... Burada bu ýþýklarýn arasýnda,herþey o kadar netki çok uzaklara giderken arkadaþýndan ödünç aldýðýn o mor þalýn bile kana bürünmüþ; çünkü duvara çarptýðýnda bilemezdin kalbimin bu denli kanayacaðýný... Bilemezdin; bu karanlýkta yaktýðým mumlarýn, kelimelerin, anlamlarýn, hayaletiyle seviþecegimi... Þimdi yüzüme damlayan gözyaþlarýyla arýyorum seni ama gitmissin bile buralardan suçlulugum þehire inerken siyah bir perdeyle, oysa herþey çok netti o gece belkide bogazdaki o baþý boþ gezinen geminin o parlayan ýþýgýndan, almýþtým karaya bürünen küstahlýðýmý... Sanýrým giderken yapmýþtýn þu an ferkettiðim o resmi gökyüzüne; o bomboþ tren istasyonunda bekliyen yaralý ve durmadan aglýyan o küçük, o kýrýlðan çocuklugumu... Ne acý degil mi, ne acý; Çünkü giderken vedalaþmayý en iyi sen öðrettin bana...

Gökhan Pekþen